Vetëlëndime, protesta, tentativa vetëvrasjeje. Të paktën 45 episode të tilla në kampin e Gjadrit, që kur qendra filloi të funksionojë. Duke krahasuar disa të dhëna, mund të vlerësohet se Qendra e Pritjes së Qarkut të Shqipërisë ka pritur rreth 80 persona në muajt e fundit. Por të dhënat zyrtare nuk ekzistojnë dhe as parlamentarët nuk mund t'i pranojnë ato.
Në dëshmitë e atyre që kanë vizituar qendrën e riatdhesimit në Gjadër të Shqipërisë, ka një detaj të përsëritur: pyetja “çfarë dite është?”, e ndjekur menjëherë pas saj nga “çfarë ore është?”. Kjo pyetje bëhet nga të ndaluarit, të cilëve u është hequr dimensioni i kohës sapo kanë kaluar pragun e qendrës së kërkuar nga qeveria Meloni, shkruajnë mediat italiane. Janë barnat psikotrope që i kanë çuar në këtë gjendje.
Asnjë orë dore, asnjë celular, ka televizorë, por nuk funksionojnë. Duhet të imagjinosh një strukturë të madhe, fantazmë dhe të heshtur, ku jehona e hapave dhe ku, pikërisht, humbja e vetëdijes për realitetin, për kalimin e kohës, për atë që po ndodh jashtë bëhen instrumente të asgjësimit. Mjedisi është i rregullt, i pastër, aseptik, një lloj distopie ku paraburgimi nuk i ngjan më atij të burgjeve të rrënuara dhe të ndyra italiane, me seksionet e nxirë nga tymi i zjarreve të ndezura duke u vënë flakën dyshekëve në shenjë proteste ose dëshpërimi.
Qendra shqiptare është krejt e re. Dhe duhet të imagjinohet, sepse si çdo institucion i plotë, është larguar nga vëmendja e publikut: deputetët dhe eurodeputetët që vendosin ta ushtrojnë të drejtën e tyre për ta vizituar atë janë sigurisht një bezdi për institucionin, gjë që shpesh i bën ata të presin me orë të tëra para se të lejojnë hyrjen.
Nga aeroporti i Tiranës duhet rreth një orë me makinë për të arritur atje: 55 kilometra përgjatë një rruge që gjarpëron midis një kreshte shkëmbore dhe lumit Drin. Struktura është 22 kilometra larg bregdetit.
Sondazh
Lexo gjithashtu
