Hapësire reklamuese

Aktualitet

Të rriturit me Sindromën Down: Kemi filluar të punojmë. Njihuni me historinë e Adrit, Vanesës dhe Marinelës

Shkruar nga Newsbomb
Të rriturit me Sindromën Down: Kemi filluar të punojmë.
Adri, Vanesa dhe Marinela

E kisha ëndërr të shkoja në shkollë mjeksore, doja të bëhesha kirurg. Më pëlqen bluza e bardhë, stetoskopi në qafë dhe dua të shëroj njerëzit. Thotë Adri Duqi që i pëlqen të luajë me kitarë dhe futboll në kohën e tij të lirë, por gjithashtu do të jetë i pavarur. Tani që është rreth të 20-ave punon në një qendër të madhe tregtare afër Tiranës. “Më pëlqen puna që bëj. më pëlqejnë klientët dhe kolegët. Jam i lumtur me punën si punëtor ndihmës se dua të jem i pavarur” thotë me një buzëqeshje të madhe dhe duke qenë falenderues. Ka qenë një rrugë e gjatë dhe e vështirë për të dhe familjen.

Tre muaj pasi lindi, doktorët u thanë prindërve se ai kishte sindromën Down dhe që atëherë, ata e dinin se kishte nevojë për përkujdesje të veçantë. Shkoi në shkollën fillore në fshatin e tij, në Pëllumbas, afër Tiranës dhe më pas në gjimnaz dhe për më shumë se 10 vite ndoqi kurset terapeutike në Jonathan Center për muzikë, shprehi dhe angazhim, një organizatë që bën shërbime falas për fëmijë, të rritur me nevoja speciale. “Mësova pianon dhe kitarën, por edhe pikturën. Më pëlqen të pikturoj pëllumba” thotë ai, në një pushim të shkurtër në një kafene pas orës së punës".

Për prindërit e Adrit muajt e fundit kanë qenë një qetësm më vete. Më në fund, ai mund të shkojë vetë në punë, duke marrë autobuzin nga Pëllumbasi tek qendra tregtare. “Kur Adri filloi të punojë këtu, për dy – tre muaj e ndiqja autobuzin cdo ditë, deri sa dilte nga autobuzi. Më pas prisja sa të mbaronte punën dhe e ndiqja nga një distancë disi e afërt. Isha i shqetësuar nëse e mbante mend stacionin e autobuzit, nëse ndihej vetëm, nëse na donte afër. Duhet të isha pas tij për cdo rast derisa u sigurova që e dinte sesi të vinte në punë dhe të kthehej në shtëpi” kujton babai i tij Lutfi Duqi. Për të është arritje e madhe që djali ka ndërmarrë këtë hap pas viteve të tëra terapie, duke udhëtuar cdo ditë nga fshati drejt Tiranës.

Adri Duqi është një nga të rriturit me Sindromën Down që u punësua pasi ndoqi terapitë. Këtë vit, Jonathan Center ka hapur një SNAP Atelier Kafe, një ndërmarrje sociale e fokusuar në mundësitë për trajnim dhe punësim për individët me nevoja speciale në zonën e Freskut në Tiranë. Rreth 30 të rinj me nevoja speciale nën 16 vjeç janë trajnuar si baristë, punëtorë ndihmës ndërkohë mësojnë edhe gjëra të artit.

Të premten e kaluar, kjo Atelie bëri një ceremoni ku dha certifikata për të gjithë ata që bënin trajnimin.

Vanesa Doçi, një 17 vjeçare me autizm, është një nga pjesmarrëset në këtë Atelie dhe okupohet me teknikat e përdorura për të prodhuar kartolina, produkte dekorative dhe letra e aksesore dekorimi. Metoda i ndihmon fëmijët dhe të rriturit me autizëm për bashkëpunim dhe komunikim.

Në fillim për të ishte e vështirë. Donte kohë të mësohej me njerezit por më vonë e kuptova se e kishte qef. Vajza ka krijuar kartolina me lule për mua dhe motrën time. Shpresoj që në të ardhmen të hap një dyqan të vogël lulesh për të, që të punojë dhe të shesë punimet e veta” thotë Mirjana, mamaja e Vanesës që ka lënë punën për tu kujdesur për vajzën. Këshilla e saj për prindërit e tjerë është shembulli i saj, fëmijët me nevoja speciale duhet të merren me terapi dhe me sport.

E ka parë të bijën të ndryshojë vit pas viti dhe tani e di se nuk është e nevojshme të presë nga Vanesa të kërkojë gjërat që do, i tregon gjëra të ndryshme dhe e sheh se cfarë kërkon.

Ne kemi trajnuar të rinj me sindromën Down, Autizëm apo me probleme mendore që nuk interferojnë me funksionimin ditor të tyre. Nëntë prej tyre janë punësuar në Atelie që tani. Por kemi ende punë për të bërë, duke filluar nga shpjegimi për qëllimin tonë, çfarë bëjmë, cfarë është një ndërmarrje sociale dhe pse ne punësojmë njerëz me nevoja të veçanta. Jo çdo klient në kafe pranon ta marrë filxhanin nga një person me nevoja të veçanta kështu ne e ngremë shpeshherë si shqetësim” shpjegon Oreada Kita, themeluese dhe drejtore ekzekutive e Jonathan Center.

Trajnimi është faza e parë e projektit, e dyta është punësimi me të cilin Kita punon prej vitesh duke bashkëpunuar me biznese të ndryshme në Tiranë dhe gjithashtu promovon përfshirjen në shoqëri dhe krijimin e mundësive për qytetarë të ndryshem.

Më pëlqen puna që bëj. Punoj për 3-4 orë në ditë dhe kolegët s’më lënë të lodhem” thotë Marinela Hyraj, një e rritur me sindromën Doën që është punësuar në një bankë në Tiranë si pjesë e të njëjtit program. Babai e ndjen se është e kënaqur me punën. “Ka pasur një mbështetje të jashtëzakonshme. Ata e respektojnë, tregojnë dashuri dhe përkujdesje, por çka është më e rëndësishme, ajo nuk ndjen pakënaqësi nga puna. Dhe ne e ndjejmë këtë” thotë Abaz Hyraj, duke numëruar sfidat me të cilat përballet cdo familje. Nga trajnimi në punë është sigurisht një sfidë më vete për shumë persona me sindromën Doën, por të gjithë ata na treguan me buzëqeshje, ngjyrat e jetës të fshehura në një kromozom extra.

Të rriturit me Sindromën Down: Kemi filluar të punojmë.
Fotografi/ Njerëz me aftësi të veçanta

Sondazh

Poll

Lexo gjithashtu

Hapësire reklamuese